quote

„Nie będę myślała o sobie i o mojej sytuacji. Nie będę się zagłębiała w moje uczucia. Teraz to i tak nie ma sensu. Kiedyś, jeśli będę żyła wystarczająco długo i dożyję sędziwego wieku, być może usiądę przy kominku , zapatrzę się w dogasający żar i wtedy zobaczę moje życie takie, jakie mogło być”

E. Gaskell, „Północ i Południe”

„Tajemnica czasu dociera do młodych, gdy po raz pierwszy zauważą zmianę w czymś, co wydawało się niezmienne”

E. Gaskell, „Północ i Południe”

„Nie są nam tak bliskie uśmiechnięte, kwieciste i urodzajne równiny, one bowiem na stałe harmonizować mogą jedynie z egzystencją budzącą większe nadzieje niż nasza”

T. Hardy, „Powrót na wrzosowisko”

„Bez trudu odkryła tajemnicę zdyscyplinowania siostry – otóż przy gwałtownym uczuciu jest ono niemożliwe, przy umiarkowanym – nie jest żadną zasługą”

J. Austen, „Rozważna i romantyczna”

„Jedyną rzeczą bardziej przygnębiającą od niemożności odnalezienia kogoś jest bycie nieodnalezionym”

C. Ahern, „Kraina zwana Tutaj”

„Ludzie, dla których żyłam, nie zdawali sobie nawet sprawy z mojej egzystncji, ja zaś nie zauważałam osób, które żyły dla mnie”

C. Ahern, „Kraina zwana Tutaj”

„Może nawet niechciana i niekochana mogłam dawać miłość jak inni”

V. Diffenbaugh, „Sekretny język kwiatów”

„Milczenie miewa czasem niezwykłą moc ujawniania się jako niewidzialna koncentracja uczuć w oderwaniu od ciała i wtedy bywa wymowne ponad wszelkie słowa”

T. Hardy, „Z dala od zgiełku”

„Nawet najcenniejsze dary ofiarowane z najczystszej miłości nie są niczym więcej jak dogadzaniem samemu sobie, a nie świadczą bynajmniej o wspaniałomyślności ofiarodawcy”

T. Hardy, „Z dala od zgiełku”

„Często się zdarza, że przeciętny mężczyzna żeni się dlatego, że nie mógłby posiadać kobiety bez małżeństwa, przeciętne zaś kobiety godzą się oddać mężczyźnie tylko dlatego, że jest to warunkiem małżeństwa. Tak więc w dążeniu do zupełnie różnych celów obie strony obierają tę samą drogę”

T. Hardy, „Z dala od zgiełku”

„Natarczywość miłości nieodwzajemnionej bywa znośna nawet wtedy, gdy zadaje ból i ciska przekleństwami, gdyż wtedy pod upokorzeniem kryje się tryumf, a pod walką – czułość”

T. Hardy, „Z dala od zgiełku”

„Nawet najsilniej wyrażone postanowienie nie zawsze świadczy o niezłomnej stanowczości samego postanowienia. Bywa często raczej podporą dla słabnącego przekonania, które gdy jest niezachwiane, nie potrzebuje zewnętrznego potwierdzenia”

T. Hardy, „Z dala od zgiełku”

„Wszak łączyło ich to prawdziwe uczucie, jakie powstaje, kiedy dwoje ludzi, spotkawszy się w życiu, poznają najpierw nie najlepsze, lecz raczej ujemne strony swoich charakterów i dopiero z biegiem czasu miłość ich zaczyna kiełkować w szczelinach twardej, prozaicznej rzeczywistości”

T. Hardy, „Z dala od zgiełku”

„Każdy z nas ma jakąś przeszłość, lecz to przecież tylko dawne zdarzenia, nic więcej. Można się z nich czegoś nauczyć, nie sposób ich jednak zmienić po fakcie”

N. Sparks, „Bezpieczna przystań”

„I to było wszystko, lecz właśnie całe ich wspólne życie składało się z takich nieuchwytnych, krótkich przebłysków, kiedy zdawali się nagle natykać na szczęście, jakby zobaczyli motyla wśród skutego zimą lasu”

E. Wharton, „Ethan Frome”

„Głos rozsądku to zawsze jest tylko to, co ktoś inny ma do powiedzenia. A ja uważam, że właśnie to, co ja mam do powiedzenia, jest rozsądne, a zresztą, czy jest, czy nie jest, powiem to i będę przy swoim obstawać”

E. Gaskell, „Panie z Cranford”

„Nie mówię, że moje życie było smutne, tylko bardzo różniło się od tego, czego oczekiwałam”

E. Gaskell, „Panie z Cranford”

„Tylko nie daj się odstraszyć od małżeństwa. To może być bardzo szczęśliwy stan, a trochę łatwowierności może ułatwić życie… lepsze to niż ciągła nieufność i dostrzeganie we wszystkim trudności i złych stron”

E. Gaskell, „Panie z Cranford”

„Żyj chwilą, kochanie. Cierpienie bierze się stąd, że wciąż stawiamy czemuś opór. Pozwól, żeby rzeka życia uniosła cię, nie płyń pod prąd. Co będzie, to będzie, życie nie trwa długo”

S. Montefiore, „Jaskółka i koliber”

„Uczymy się poprzez ból, a poprzez szczęście cieszymy się, że nauka nie poszła na marne”

S. Montefiore, „Jaskółka i koliber”

„Kwestia urody jest względna i zależy od oka i nastawienia obserwatora”

S. Montefiore,”Jaskółka i koliber”

„Można schwytać mężczyznę dzięki urodzie, ale nie da się zatrzymać go przy sobie, jeśli nie pielęgnuje się własnej inteligencji”

S. Montefiore, „Jaskółka i koliber”

„Będę żyć teraźniejszością. Wyciągnę wnioski z przeszłości, ale nie będę szukać w niej schronienia. Będę się kierować światłem przyszłości – ale nie będę snuć planów na przyszłość. Zrobię tak, jak robią dzieci. To będzie moja pierwsza zasada przetrwania”

A-D. Julliand, „Ślady małych stóp na piasku”

„Kiedy nie można dodać dni do swojego życia, trzeba dodać życia swoim dniom”

A-D. Julliand, „Ślady małych stóp na piasku”

„Ja nie boję się śmierci. Wszyscy umrą. Śmierć nie jest straszna. Jest smutna, ale nie straszna”

A-D. Julliand, „Ślady małych stóp na piasku”

„Tylko piłka mogła sprawić, że tak intensywnie odczuwałem życie. Tylko piłka mogła wyzwolić taką radość”

S. Gerrard, D. McRae, „Steven Gerrard. Serce pozostawione na Anfield. Autobiografia legendy Liverpoolu”

„Wszyscy wpadamy czasem w tę pułapkę – uwierzywszy, że jesteśmy lepsi niż w rzeczywistości, zaczynamy marzyć. Nie ma w tym nic złego, dopóki temperujesz swoje marzenia odpowiednią dawką realizmu”

S. Gerrard, D. McRae, „Steven Gerrard. Serce pozostawione na Anfield. Autobiografia legendy Liverpoolu”

„Przez ostatnią dekadę wiele wydarzyło się w Liverpoolu i u mnie osobiście. Zagraliśmy w dwóch finałach Ligi Mistrzów, raz wygrywając i raz przegrywając. Mieliśmy sprawę w Sądzie Najwyższym i walczyliśmy o tytuł mistrzowski. Klub przeszedł przez ręce trzech właścicieli. Mieliśmy czterech różnych menedżerów – ale tylko jednego kapitana”

S. Gerrard, D. McRae, „Steven Gerrard. Serce pozostawione na Anfield. Autobiografia legendy Liverpoolu”

„Ciemność i światło, radość i cierpienie, nadzieja i strata – nie da się ich rozdzielić. Zawsze występują parami, jak słupki pustej bramki na Anfield pod trybuną The Kop”

S. Gerrard, D. McRae, „Steven Gerrard. Serce pozostawione na Anfield. Autobiografia legendy Liverpoolu”

„Gdybyśmy się nie spotkali, myślę, że moje życie nie byłoby kompletne. Przemierzałbym świat w poszukiwaniu ciebie, nawet gdybym nie wiedział, kogo tak naprawdę szukam”

N. Sparks, „Najdłuższa podróż”

„Ufaj ludziom, dopóki nie okażą się niegodni twojego zaufania. A przed takimi, którym przestałeś ufać, miej się na baczności”

N. Sparks, „Najdłuższa podróż”

„Proszę Cię, nie podejmuj żadnych decyzji, których później będziesz żałować. Proszę, nie oddawaj serca niechcący, bo, moja kochana dziewczyno, możesz go nigdy nie odzyskać”

J. Brockmole, „Listy z wyspy zwanej Niebem”

„Lata doświadczenia nauczyły mnie jednak, że kiedy kobieta dostaje ataku histerii, najlepiej dać jej coś słodkiego do zjedzenia”

O. Dazai, „Zatracenie”

„Do samotności nie można się przyzwyczaić, można się z nią pogodzić, ale nie przyzwyczaić”

A. Wysocka-Kalkowska, „Kiedy wiosna nie nadchodzi”

„Pomyślałam wtedy, do jak wielkich poświęceń są gotowe kobiety, które kochają. Nieważna jest dla nich duma, zapominają o śmieszności, zapominają o całym świecie. Dlaczego? Bo ciągle wierzą, ciągle mają nadzieję”

A. Wysocka-Kalkowska, „Kiedy wiosna nie nadchodzi”

„Ścisnęłam więc go mocniej i jeszcze raz wyszeptałam do ucha, że kocham, a potem na chwilę zapomnieliśmy o całym świecie, bo przecież kiedy się kocha i kiedy przychodzi szczęście, to trzeba je chwycić w ramiona i po prostu na moment o wszystkim zapomnieć”

A. Wysocka-Kalkowska, „Kiedy wiosna nie nadchodzi”

„Nigdy nie widziała takiej symbiozy pomiędzy dwojgiem ludzi i bywało, iż na ich widok przychodziło jej na myśl, że człowiek koniec końców wcale nie jest samotny, że najmniejsza jednostka ludzka, to wcale nie jedna osoba, lecz dwie”

J-P. Sendker, „Sztuka słyszenia bicia serca”

„Uznajemy za miłość przede wszystkim to, co odpowiada naszej wizji miłości. Chcemy, by nas kochano tak, jak sami kochamy. W każdej innej formie czujemy się niezręcznie. Reagujemy wątpliwościami, podejrzliwością, źle odczytujemy jej oznaki, nie rozumiemy jej języka”

J-P. Sendker, „Sztuka słyszenia bicia serca”

„Czy koniecznie trzeba oglądać świat? Tu, w tej wiosce, w każdym domu, w każdej chacie znajdzie pani wszystkie uczucia, do jakich zdolny jest człowiek: miłość i nienawiść, zazdrość i strach, radość i smutek. Nie musi ich pani szukać. Trzeba je tylko dostrzec”

J-P. Sendker, „Sztuka słyszenia bicia serca”

„Głód robi różnicę – jeśli nigdy go nie czułeś, bo zostałeś rozpieszczony w dzieciństwie, to nie będziesz w stanie pokazać go na boisku”

S. Lowe, L. Suarez, „Luis Suarez. Przekraczając granice. Autobiografia”

„Kiedy dwie dusze scalą się, to gdy jedna z nich musi odejść, ta druga opiekuje się nią, dopóki osamotniona dusza znowu ma siłę rozwinąć skrzydła”

A. Wysocka-Kalkowska, „Moje życie bez ciebie”

„Z wiekiem na wiele rzeczy patrzy się inaczej. Bardziej docenia się każdą chwilę, każdy epizod… rzeczy, które wkurzały cię za młodu stają się banalne…”

A. Wysocka-Kalkowska, „Moje życie bez ciebie”

„Jakoś to słowo, które powinno wyrzucić się z życia, to przyzwolenie na minimalizm albo przeciętność”

A. Wysocka-Kalkowska, „Moje życie bez ciebie”

„Moje życie bez ciebie jest przepełnione tęsknotą, ale nie jest samotne. Moje życie bez ciebie jest niepełne, ale nie jest puste. Bardzo bym chciała poczuć, że moje życie bez ciebie może być szczęśliwe, na razie bywa radosne”

A. Wysocka-Kalkowska, „Moje życie bez ciebie”

„Poczuła jednocześnie, że znowu traci kontrolę nad sobą i zaczęła godzić się ze świadomością, że nie ma wpływu na to, co będzie dalej”

N. Sparks, „Dla ciebie wszystko”

„Miłość zawsze mówi więcej o tych, którzy ją odczuwają, niż o tych, którzy są jej obiektem”

N. Sparks, „Dla ciebie wszystko”

„Kocham cię i jeśli ty też mnie kochasz, to nie oczekuj ode mnie tego wszystkiego. Bo nie ręczę już za siebie i mogłabym ci nie odmówić”

N. Sparks, „Dla ciebie wszystko”

„Boże, daj mi pogodę ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić, odwagę do zmiany tego, co zmienić mogę, i mądrość, żeby odróżnić jedno od drugiego”

J.M. Chmielewska, „Pod Wędrownym Aniołem”

„Nie porównuję się z innymi. Porównuję się jedynie z samą sobą. Cieszę się z drogi, jaką przebyłam. I mimo z pozoru mizernych efektów uważam, że to jeden z moich największych sukcesów”

J.M. Chmielewska, „Pod Wędrownym Aniołem”

„Bo dla mnie w pisaniu najfajniejsze są te momenty, kiedy opowieść zaczyna toczyć się sama. Bohaterowie wymykają się spod kontroli, zaczynają chodzić własnymi drogami, a podążam za nimi, nie wytyczając im ścieżek”

J.M. Chmielewska, „Pod Wędrownym Aniołem”

„Moją wielką miłością jest słowo, dzięki któremu najlepiej udaje mi się ten świat oswajać. Jest kluczem, dzięki któremu mogę wejść tam, gdzie inaczej nigdy bym się nie przedostała”

J.M. Chmielewska, „Pod Wędrownym Aniołem”

„Angielska prasa zawsze przesadnie przeżywa zwycięstwa i porażki. Kiedy Anglia przegra, spisują ją na straty, a kiedy wygra, ogłaszają potencjalnym mistrzem świata”

G. Best, R. Collins, „George Best. Najlepszy. Autobiografia”

„Szkoci zawsze kibicują dwóm drużynom: szkockiej i każdej, która gra przeciwko Anglii”

G. Best, R. Collins, „George Best. Najlepszy. Autobiografia”

„Są chwile, kiedy chciałbym cofnąć wskazówki zegara i wyzbyć się smutku, mam jednak wrażenie, że gdybym to uczynił, ulotniłaby się również cała radość. Przyjmuję więc wspomnienia z całym dobrodziejstwem inwentarza, dając im się porwać, gdy tylko mogę”

N. Sparks, „Jesienna miłość”

„Moje szczęście przypomina małe wysepki na morzu obaw. Dlaczego strach nie może być jak małe wysepki na morzu szczęścia?”

S. Montefiore, „Smak szczęścia”

„Jeśli będziesz wybiegać za daleko w przyszłość, zmarnujesz teraźniejszość”

S. Montefiore, „Smak szczęścia”

„Boże broń, nie tak od rozszalałego żywiołu, wściekłego zwierzęcia, jak od niegodziwości drugiego człowieka”

M. Wysocki, „Remedium na śmierć. Historie prawdziwe”

„Nic, co ma jakąś wartość, nie jest łatwe. Pamiętaj o tym”

N. Sparks, „List w butelce”

„Jeżeli jesteś absolwentem uczelni humanistycznej, to wchodząc na rynek pracy, miałeś okazję się przekonać o bezużyteczności wiedzy jaką nabywałeś”

Ł. Fabian, „Jak dostać się do 1% najlepiej zarabiających w niepewnych czasach”

„Cokolwiek złego Ci się przytrafi – od razu podejmuj kolejne działania. Tak abyś nawet na chwilę nie miał czasu na użalanie się nad sobą”

Ł. Fabian, „Jak dostać się do 1% najlepiej zarabiających w niepewnych czasach”

„Pamiętaj: ludzie mają najwięcej do powiedzenia na ten temat, na którym najmniej się znają”

Ł. Fabian, „Jak dostać się do 1% najlepiej zarabiających w niepewnych czasach”

„Świadomość Twojego celu skutecznie chroni Cię przed demotywacją za strony otoczenia”

Ł. Fabian, „Jak dostać się do 1% najlepiej zarabiających w niepewnych czasach”

„Każda realna akcja jest 100 razy skuteczniejsza niż jej rozgrywanie w swojej głowie. Nawet jeśli Twoje działanie przyniesie porażkę, to i tak jesteś w o wiele lepszej sytuacji od kogoś, kto tego działania w ogóle nie podjął”

Ł. Fabian, „Jak dostać się do 1% najlepiej zarabiających w niepewnych czasach”

„Jeśli sprawisz, że dziecko pożałuje, iż czegoś nie zrobiło, to ono wkrótce sprawi, że ty też będziesz żałował. Będziesz żałował, że sprawiłeś, iż ono pożałowało, że czegoś nie zrobiło. Przemoc zawsze rodzi przemoc”

M. Rosenberg, „Wychowanie w duchu empatii. Rodzicielstwo według Porozumienia bez Przemocy”

„Potrzeba chronienia swojej autonomii jest tak silna, że wszelkie próby decydowania za nas, co dla nas dobre, niezależnie od tego, co sami chcemy robić i jak się zachować, tylko wywołują nasz sprzeciw”

M. Rosenberg, „Wychowanie w duchu empatii. Rodzicielstwo według Porozumienia bez Przemocy”

„W tych klubach tańca należy przestrzegać dwóch uświęconych tradycją zwyczajów: pierwszy z nich zabrania prosić do tańca kobietę będącą w towarzystwie mężczyzny, drugi nakazuje mężczyźnie pragnącemu zaprosić do tańca wybraną kobietę wcześniejsze nawiązanie z nią kontaktu wzrokowego; dopiero po jej wstępnej akceptacji może on podejść do wybranki i poprosić ją do tańca”

T. Wodzicki, „Argentyna”

„Lepiej związać emocje z jednym miejscem, niż po łebkach przelecieć przez kilka”

M. Przytuła-Sawicka, „Gniazdo dumy”

„Bo w pewnym momencie trzeba sobie uświadomić, że niektórzy ludzie pozostaną w sercu, ale nie w życiu”

S. Lynn, „Na zawsze” t.1

„Nie przejmowałem się już moim życiem, bo miałem inne, którym musiałem się zaopiekować i martwić – jej życie”

S. Lynn, „Na zawsze. Ona” t.2

„Pewnej niedzieli zapracował sobie na czerwoną kartkę jeszcze przed końcem pierwszej połowy. Musiał ją dostać, bo inaczej spóźniłby się na autobus do Rosario, a przecież akurat wypadał Dzień Matki”

G. Balagué, „Messi. Biografia”

„Innym razem, w niezwykle upalny dzień, El Trinche i kilku jego partnerów przejęli piłkę i zaczęli sobie podawać na ocienionym przez drzewa fragmencie boiska. Nikt nie mógł im jej odebrać. Po 10 minutach sędzia przerwał grę – co jest panowie? Zacznijcie grać w piłkę! El Trinche odparł: na słońcu jest za gorąco”

G. Balagué, „Messi. Biografia”

„Przypisywanie młodemu zawodnikowi „naturalnego talentu” może być równoznaczne z lekceważeniem walki i poświęceń, na które musi się zdobyć, aby rozwijać swoje uzdolnienia. Jeśli uwierzy, że taki się urodził, może dojść do wniosku, że nie musi się starać”

G. Balagué, „Messi. Biografia”

„W drodze na szczyt nie ma skrótów. Nauka zawsze przebiega metodą prób i błędów. Gdy wszystko wskazuje na to, że się nie uda, trzeba wierzyć, że jednak się uda. Kiedy się już na szczyt dotrze, trzeba sobie jasno powiedzieć, że to nie koniec drogi, że udało się tylko pokonać kolejny etap”

G. Balagué, „Messi. Biografia”

„Młodzi z mojego pokolenia, rzuciwszy się żarłocznie na życie, zapomnieli w żywy kamień o nadziejach związanych z przyszłością, póki rzeczywistość nie przekonała ich, że przyszłość nie jest taka, jaka im się marzyła, i wtedy odkryli nostalgię”

G. García Márquez, „Rzecz o mych smutnych dziwkach”

„Nieszkodliwi wariaci wyprzedzają przyszłość”

G. García Márquez, „Rzecz o mych smutnych dziwkach”

„Przewodnią myślą mojego życia jest on. Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla mnie obcy i straszny, nie miałabym z nim po prostu nic wspólnego”

E. Brontë, „Wichrowe wzgórza”

„Katarzyno Earnshaw, obyś nie zaznała spoczynku tak długo, jak ja żyję. Powiedziałaś, że cię zabiłem, stań się więc nawiedzającym mnie upiorem. Duchy zamordowanych prześladują po śmierci zabójców. Ja wierzę, ja wiem, że upiory chodzą po ziemi. Pozostań przy mnie na zawsze – przybierz, jaką chcesz, postać – doprowadź mnie do obłędu, tylko nie zostawiaj mnie samego w tej otchłani, gdzie nie mogę cię znaleźć! O Boże! To się nie da wypowiedzieć! Nie mogę żyć bez mego życia. Nie mogę żyć bez mojej duszy!”

E. Brontë, „Wichrowe wzgórza”

„Moją krzywdę przebaczam. Kocham ciebie, choć mnie zabijasz, lecz czy mogę przebaczyć ci to, że zabijasz siebie?”

E. Brontë, „Wichrowe wzgórza”

„Nie można go kochać tak jak mnie; jakże ona może kochać w nim to, czego w nim nie ma?”

E. Brontë, „Wichrowe wzgórza”

„Dumni ludzie ściągają na siebie wielkie zmartwienia”

E. Brontë, „Wichrowe wzgórza”

„Taki człowiek kocha i nienawidzi w tajemnicy, a wzajemność w miłości czy nienawiści uważałby za impertynencję”

E. Brontë, „Wichrowe wzgórza”

„Jedynymi narzędziami, jakie miałam były Cierpliwość, Stanowczość i Wytrwałość i zamierzałam korzystać z nich w pełni”

A. Brontë, „Agnes Grey”

„Jakże dalece nadzieja na posiadanie przewyższa samą przyjemność posiadania”

A. Brontë, „Agnes Grey”

„Ojciec, matka i siostra wspólnymi siłami robili, co mogli, by mnie rozpieścić – nie za pomocą niemądrej pobłażliwości, za sprawą której mogłabym stać się marudna i niesforna, lecz poprzez nieustanne okazywanie mi dobroci, które uczyniło ze mnie osobę bezradną, niesamodzielną i niezdolną do zmagania się z życiowymi troskami i przeciwnościami losu”

A. Brontë, „Agnes Grey”

„Łaknienie piękna jest niedorzecznością. Rozsądni ludzie nie pragną go dla siebie ani nie dbają o to, czy widzą je w innych”

A. Brontë, „Agnes Grey”

„Nasze pragnienia są niczym łatwo tlący się materiał: jeżeli iskry sypiące się z nieustannie zderzających się ze sobą okoliczności na niego nie natrafią, natychmiast zgasną – lecz jeśli nań spadną, w jedną chwilę przeobrażają w płomień nadziei”

A. Brontë, „Agnes Grey”

„Uważał, że mimo wszystko dobra to rzecz dla mężczyzny, gdy posiada autorytet we własnym domu, nawet jeżeli jego poczucie humoru kazało mu poddawać w wątpliwość potęgę tego autorytetu”

E. Wharton, „Wiek niewinności”

„I raz jeszcze owładnęła nim myśl, że małżeństwo nie jest bezpieczną przystanią, jak nauczono go wierzyć, lecz podróżowaniem po bezkresnych morzach”

E. Wharton, „Wiek niewinności”

„Warto jest, ponad wszystko na świecie, zachować wolność intelektualną, a nie krępować własnych kryteriów oceny ani niezależności krytyki”

E. Wharton, „Wiek niewinności”

„Strzeż się monotonii. To matka wszystkich śmiertelnych grzechów”

E. Wharton, „Wiek niewinności”

„Mamy dla siebie coraz mniej czasu, a dorosłość wpędza nas w rzeczywistość paradoksu – pragniemy jej, jednocześnie odpychając rękami i nogami. Stajemy przed wyborami, których nigdy nie chcielibyśmy podejmować, ponieważ już wiemy, że nikt inny, ale właśnie my poniesiemy ich konsekwencje”

P. Rudzki, „Futbol i cała reszta”

„Za mało jest niemal wszystkiego, ale na szczęście nie wiemy, że może być tego więcej, co pozwala nam spać spokojnie”

P. Rudzki, „Futbol i cała reszta”

„Tęsknimy za lepszym życiem, choć nie wiemy, że najlepsze właśnie się dzieje, tu i teraz, a kiedyś, w odległej przyszłości, tęsknota będzie mieć kierunek odwrotny”

P. Rudzki, „Futbol i cała reszta”

„Bo tak już jest, że wiele rzeczy, które zdają się piękne w dzieciństwie, po latach traci blask i staje się obrazem zafałszowanym, nierealnym”

P. Rudzki, „Futbol i cała reszta”

„Waldek to nasz małomiasteczkowy Romek Kosecki. Taki Kosa dla ubogich”

P. Rudzki, „Futbol i cała reszta”

„Dlaczego każdemu trzecioligowemu piłkarzowi wydaje się, że ktokolwiek wie, kim on jest? Dlaczego nie zadają sobie trudu, by naprawdę ktokolwiek się dowiedział? Dlaczego trwonią swój talent i przepadają w małomiasteczkowej szarzyźnie z łatką tego, który „miał papiery”, tego, który „mógł zajść daleko”?”

P. Rudzki, „Futbol i cała reszta”

„Gramy tutaj, w deszczu, o nic, nie umiejąc w domach odpowiedzieć na pytanie naszych mam: co wy z tego macie? Dziką wolność, odparlibyśmy, ale wtedy jeszcze tego nie wiemy, ponieważ docenia się jedynie rzeczy bezpowrotnie utracone”

P. Rudzki, „Futbol i cała reszta”

„Przecięli prawdę na dwie części, otrzymali dwie półprawdy. Każda była i lżejsza, i bardziej poręczna, i bardziej wygodna od całej”

J. Niżyński, „Bajeczki dla dzieci”

„Teraz wreszcie wszystkim było lżej, a i nawet rozmawiać ze sobą łatwiej. Gdy kiedyś trzeba było mówić o kimś „podlec”, teraz można było mawiać „ma trudny charakter”, szczwanego oszusta można było wreszcie nazwać rzutkim biznesmenem, a ewidentnego przestępcę – chwilowo zatrzymanym (do wyjaśnienia)”

J. Niżyński, „Bajeczki dla dzieci”

„Cały sens posiadania szarej masy mózgowej polega na żonglowaniu między świadomością a mrokiem. Bo czymże pokryć dramat intelektu, który dochodzi do absurdalnego stwierdzenia, że jest wybrykiem natury, zbędnym balastem, pęcherzem przyczepionym do ogona naszej zwierzęcej ekscelencji. Co wiesz o świecie, o rzeczach, o celu istnienia? Tak, pytam cię, istoto obdarzona dwoma kilogramami substancji mózgowej, co wiesz o celu?”

T. Dołęga-Mostowicz, „Znachor”

„Pamiętaj, że chcąc serce pozyskać, trzeba całe serce okazać”

T. Dołęga-Mostowicz, „Znachor”

„Bo szczęście póty trwa, póki je człowiek ocenia należycie. A dla człowieka wartość ma tylko to, co ciężko się zdobyło”

T. Dołęga-Mostowicz, „Znachor”

„Bo i w jaki sposób miałem mu to wytłumaczyć, że z Ojczyzną jest tak jak z rodziną. Niekoniecznie musi się w niej wszystko bez zastrzeżeń podobać. Ale wyrzec się jej nie sposób albo przynajmniej bardzo ciężko”

L. Tyrmand, „Tyrmand warszawski”

„Alfred Rosenberg nazywał przecież zanik sumienia ideologicznie usprawiedliwionym celem moralnym nadchodzącej cywilizacji”

L. Tyrmand, „Tyrmand warszawski”

„Wychować młodego człowieka – to nauczyć go wiary w siebie i ludzi, pobudzić w nim najlepsze struny charakteru; wreszcie pokazać mu drogę prawdziwych ideałów”

M. Kordykiewicz, „Zapach szkoły”

„Ludzie mówią, że podstawą udanego związku są wspólne zainteresowania, nie miłość. Mieliśmy jedno i drugie, a przynajmniej długo tak sądziliśmy. Dawało to nam podwójne zabezpieczenie, takie zapasowe lądowisko, na wypadek gdyby coś zawiodło albo się skończyło – pasje są o wiele trwalsze niż uczucia, odporniejsze i lepiej znoszą koleje losu”

G. Jagielska, „Miłość z kamienia. Życie z korespondentem wojennym”

„Nieodwracalność zdarzeń i uczuć jest równie absurdalna jak śmierć, trudno ją zaakceptować. Na szczęście ta wiedza przychodzi na samym końcu: kiedy umiera nam ktoś bliski albo kończy się miłość. Ale zanim przyjdzie, człowiek próbuje i próbuje, próbuje o wiele dłużej, niż to ma sens”

G. Jagielska, „Miłość z kamienia. Życie z korespondentem wojennym”

„Futbol to najprostsza gra na świecie – stopy muszą tylko słuchać głowy”

G. Balagué, „Pep Guardiola. Sztuka zwyciężania”

„Istnieją dwa sposoby, żeby powiedzieć ludziom, co mają robić: można wydać im rozkaz albo stać się przykładem i zachęcić ich, by poszli twoim śladem”

G. Balagué, „Pep Guardiola. Sztuka zwyciężania”

„Zgubiona – pomyślał. Jak łatwo mówi to słowo. Kto jest naprawdę zgubiony, nie mówi już nic”

E.M. Remarque, „Łuk triumfalny”

„To dziwne. Zawsze nam się wydaje, żeśmy coś zrobili, ale wstrzymujemy się wtedy, kiedy pomoc jest najbardziej potrzebna”

E.M. Remarque, „Łuk triumfalny”

„Za głośno? Co jest za głośne? Tylko cisza. Cisza, w której się człowiek rozpada na kawałki”

E.M. Remarque, „Łuk triumfalny”

„Życie to zbyt wielka rzecz, aby mogło się skończyć, zanim wydamy ostatnie tchnienie”

E.M. Remarque, „Łuk triumfalny”

„Nie pytaj o konsekwencje, gdy chcesz coś zrobić, bo nigdy tego nie dokonasz”

E.M. Remarque, „Łuk triumfalny”

„Miłość to nie staw, w którym można zawsze znaleźć swoje odbicie. Miłość ma przypływy i odpływy. Ma też swoje rozbite okręty, zatopione miasta i skrzynie złota i pereł. Ale perły leżą głęboko”

E.M. Remarque, „Łuk triumfalny”

„Na tym właśnie polega nędza świata. Nigdy nie czujemy tego, co wyrządzamy”

E.M. Remarque, „Łuk triumfalny”

„Może oczekuje zrozumienia, że nie zawsze była taka? Każdemu może się zdarzyć, że straci zaufanie do samego siebie, że znajdzie się w niewłaściwym ciele, w niewłaściwym barze, w niewłaściwym mieście, w niewłaściwy wieczór i będzie sam”

I. Sajko, „Rio bar”

„Czemuż przypuszczać, że mam więcej rozumu dziś, niż miałam wówczas, kiedy powzięłam ten zamiar?”

Stendhal, „Pustelnia parmeńska”

Terzo incomodo (trzeci, który zawadza)! Cóż za ból dla rozumnego człowieka – czuć, że gra tę ohydną rolę, a nie móc tego przemóc na sobie, aby wstać i odejść!”

Stendhal, „Pustelnia parmeńska”

„I jaką prawdą jest, iż wśród płaskich interesów pieniężnych oraz bezbarwnego chłodu pospolitych myśli wypełniających nasze życie, czyny natchnione szczerą namiętnością rzadko chybiają celu”

Stendhal, „Pustelnia parmeńska”

„W trudnościach rodzi się najbardziej szalona miłość”

N. Hashimi, „Kiedy księżyc jest nisko. Odyseja odważnej Afganki, która uciekła z rodziną do lepszego życia”

„Nie ma chyba nic gorszego niż wybieranie pomiędzy dwojgiem dzieci. Poproś mnie, żebym wybrała pomiędzy prawą ręką i lewą, a jedną ci oddam. A poproś mnie, żebym wybrała pomiędzy moimi dziećmi, to serce mi pęknie na milion kawałków! Dzieci są darem niebios  – ich każdy oddech, uśmiech, dotknięcie to jak kropla wody na pustyni”

N. Hashimi, „Kiedy księżyc jest nisko. Odyseja odważnej Afganki, która uciekła z rodziną do lepszego życia”

„Jesteśmy zbyt krótkowzroczni, by cieszyć się z chwil, które na to zasługują”

N. Hashimi, „Kiedy księżyc jest nisko. Odyseja odważnej Afganki, która uciekła z rodziną do lepszego życia”

„Ludzie rozumieli fizyczny ból, wiedzieli, co w takiej sytuacji zrobić czy powiedzieć. Ale nikt nie pojąć jego cierpienia i nikt nie był w stanie zrobić ani powiedzieć niczego, co mogłoby jemu pomóc”

D. Barker, „Pęknięte odbicie”

„Tak naprawdę to bez znaczenia, co każde z nich mogło zrobić inaczej, ponieważ zwyczajnie nie zrobili dość, a teraz było już za późno”

D. Barker, „Pęknięte odbicie”

„Wszyscy oni wyglądali, jakby wyszli z solarium, uśmiechali się pastą Colgate, mieli starannie ulizane czarne włosy i jeszcze do tego bardzo ładnie pachnieli (…) A my? Ja nie miałem jednego zęba, Bobby Lennox nie miał ani jednego, a stary Ronnie Simpson chyba tylko niektóre”

S. Szczepłek, „Moja historia futbolu. Tom 1. Świat”

„W duszy jej zachodziła jakaś nowa zmiana: chciałaby stać się prawie niewidzialna, służyć innym i spełniać swoje obowiązki bez uśmiechu zadowolenia ani promyka szczęścia. Niechaj ludzie o niej zapomną”

Ch. Dickens, „Maleńka Dorrit”

„Możliwe, że nie jest pan w stanie dokładnie zrozumieć takiego człowieka – jest pan przedstawicielem tej samej płci co on, a każdy wie, że ta okoliczność wzmaga krótkowzroczność – ale każda kobieta bez trudu zdaje sobie sprawę, że Darcy to człowiek, który zawsze i w każdym momencie mówi to, co należy powiedzieć”

N. Sanmartin Fenollera, „Przebudzenie señority Prim”

„Uparcie wierzyła, że właśnie delikatność, subtelność jest siłą poruszającą wszechświat. Tam, gdzie jej zabrakło – o czym wiedziała z doświadczenia – świat stawał się ciemny i ponury”

N. Sanmartin Fenollera, „Przebudzenie señority Prim”

„Tutaj właśnie odkryła, że inteligencja – ten cudowny dar – rozwija się w ciszy”

N. Sanmartin Fenollera, „Przebudzenie señority Prim”

„Są chwile, kiedy wszyscy stajemy przed dylematem, którego nie chcielibyśmy rozwiązywać. Chociaż w życiu każdego ten dylemat jest pozornie nieco inny, zasada jest taka sama. To konieczność złożenia ofiary – i trzeba tę ofiarę znaleźć. Może to być sam ofiarnik albo ktoś inny”

N. Sanmartin Fenollera, „Przebudzenie señority Prim”

„To ona obwinia sama siebie, chociaż się do tego nie umie przyznać. Łatwiej jest szukać winy w oczach innych i bronić się, niż ją znaleźć w samym sobie, gdzie już się nie można obronić”

N. Sanmartin Fenollera, „Przebudzenie señority Prim”

„To brak równości jest potrzebny po to, żeby pomiędzy dwojgiem ludzi mogło zaistnieć wzajemne uwielbienie. Słuchaj uważnie tego, co ci powiem: nie powinnaś szukać męża równego sobie, powinnaś się starać o mężczyznę całkowicie i w zupełności…lepszego od siebie”

N. Sanmartin Fenollera, „Przebudzenie señority Prim”

„W pewnym sensie wszyscy jesteśmy tym, co czytamy”

N. Sanmartin Fenollera, „Przebudzenie señority Prim”

„Może kiedyś pani zrozumie, że można pójść na koniec świata, nie wychodząc z pokoju”

N. Sanmartin Fenollera, „Przebudzenie señority Prim”

„Wiele milionów ludzi miało i wiele jeszcze będzie mieć poważniejsze problemy niż ja. Ani przez chwilę w to nie wątpiłam, ale wiedziałam też, że ból, nieważne czym spowodowany, zawsze pozostaje bólem. Większym czy mniejszym, ale zawsze bólem, którego niełatwo jest się pozbyć”

K. Tatkowska, „Szukając tego”

„Nie mogłem wytrzymać tej ciszy. Była zbyt kurewsko głośna”

K. Tatkowska, „Szukając tego”

„W dzień człowiek goni za złudzeniami. Pragnie niemożliwego, dąży do rzeczy nieosiągalnych i kryje się za maską fałszu. Dopiero kiedy przychodzi noc, człowiek potrafi pokazać prawdziwego siebie. Dopiero wtedy potrafi otworzyć serce, bo myśli, że ciemność zachowa je dla siebie i światło nigdy go nie odkryje”

K. Tatkowska, „Szukając tego”

„Łatwiej nad sobą panować, będąc jedynie świadkiem destrukcji. Ludzie jakoś nie wpadają w panikę, oglądając doniesienia wojenne w telewizji. Boją się tylko ci, których wojna rzeczywiście dotyczy”

J. Lawson Timmer, „Ostatnie pięć dni”

„- Nie chcę nowego życia. Chcę tego życia, które mam. Z tobą.

– Ale ja będę…

– Będziesz moją miłością. Do końca moich dni”

J. Lawson Timmer, „Ostatnie pięć dni”

„Jesteś moim spełnionym marzeniem. Wszystkim, czego w życiu pragnęłam. Nie – dałeś mi więcej, niż kiedykolwiek pragnęłam. Więcej, niż potrafiłabym zapragnąć. Więcej, niż mogłabym sobie wyobrazić, że pragnę”

J. Lawson Timmer, „Ostatnie pięć dni”

„Nie składaj obietnic, jeśli nie jesteś pewien, czy zamierzasz ich dotrzymać”

N. Sparks, „I wciąż ją kocham”

„Nie wszyscy wytrzymywali – mrok nowohuckiej nocy przerażał ich, brak znajomych i ulubionych knajp w promieniu kilometra wpływał depresyjnie, a dojazdy do centrum nużyły, dlatego dzielnica wciąż wydawała się nieodkryta”

A. Miklasz, „Ostatni mecz”

„Jednak mimo upływu lat, mimo różnic światopoglądowych i ideologicznych jest coś, co wiąże ludzi na całe życie, coś, co każe im od czasu do czasu do siebie wracać. Tym czymś jest wspólna przeszłość, która, im człowiek starszy, tym bardziej zaczyna rzutować na teraźniejszość i przyszłość”

A. Miklasz, „Ostatni mecz”

„Filozofia domu została ukształtowana przez zakręty życiowe jego mieszkańców”

E. Zienkiewicz,Pomyśl tylko życzenie. Z deszczu pod rynnę. Tom 1″

„Ciesz się tym, że jesteś dzieckiem. Czas na dorosłość przyjdzie nieodwołalnie. Baw się, wygłupiaj, dopóki możesz. Potem będziesz musiała pracować, pracować i pracować”

E. Zienkiewicz,Pomyśl tylko życzenie. Z deszczu pod rynnę. Tom 1″

„Ciekawe, czy istnieje na świecie jeszcze jaki inny mechanizm służący swojemu celowi równie źle co kobieta”

W. Collins, „Córki niczyje”

„Wszak nie urodziła się jeszcze kobieta, która potrafiłaby wyrzucić z serca prawdziwą miłość tylko dlatego, że jej obiekt nie jest jej wart”

W. Collins, „Córki niczyje”

„Ludzie słabego charakteru mają zwyczaj wspierać tylko te inicjatywy, których powodzenie zależy w ich przekonaniu od początku do końca od nich samych”

W. Collins, „Córki niczyje”

„Jednym z najszlachetniejszych instynktów kobiety jest ten, który w obliczu męskiego smutku nakazuje jej walczyć ze swoim”

W. Collins, „Córki niczyje”

„Wyciągnęłam ze swojej przepastnej torby mały notatnik, który zawsze noszę ze sobą, i pióro. Mój podręczny niezbędnik – moja apteczka z lekarstwem na nadmiar pomysłów”

M. A. Trzeciak, „Dwadzieścia siedem snów”

„Kobiety są nudne i zbyt proste. Wszystkiego się boją i dlatego każdej rzeczy chcą być pewne. Nie ma miejsca na może, nie wiem, zobaczymy. Ma być na pewno, na zawsze i choćby nie wiem co”

M. A. Trzeciak, „Dwadzieścia siedem snów”

„Pamiętaj, że tworzenie więzi przychodzi nam naturalnie. Bo my pragniemy być uwiązani. Wolność jest dla nas luksusową przekąską, a tak naprawdę przez większość czasu chcemy czuć, że coś nas przywiązuje – do człowieka, do miejsca, do idei”

M. A. Trzeciak, „Dwadzieścia siedem snów”

„Szczęście jest ulotne, ciesz się nim, ale zrozum, że tak jak po dniu nadchodzi noc, tak po czasie dobrym przychodzi czas zły. Czas smutku i rozpaczy. Ale potem znów zaświeci słońce”

K. Michalak, „Przystań Julii”

„Zło nie odpuszcza. Nigdy. To nie jest Dobro, które po pierwszej porażce wróci do kątka i zwinie się w kłębek, czekając na lepsze czasy”

K. Michalak, „Przystań Julii”

„Życie jest zbyt krótkie, by tracić to, co dobre, a los bywa okrutny i zabiera szczęście, nim zdążymy się nim nacieszyć”

K. Michalak, „Przystań Julii”

„Czasem po prostu trzeba było wytrwać w jakiejś decyzji, a nie komplikować sprawę zgubnym hamletyzowaniem”

D. Koziarski, A. Lingas-Łoniewska, „Zbrodnie pozamałżeńskie”

„Bardzo dbam, by nie padły słowa, których nie można wymazać. Nigdy jednak nie przyszło mi do głowy, jak niebezpieczne może być: Cześć, co słychać?”

M. Witkiewicz, „Cześć, co słychać?”

„Jednak w życiu najbardziej pożądane jest to, czego nie lubimy w dobrym kinie. Przewidywalna spokojna fabuła, która powoli prowadzi nas do przodu, bez zwrotów akcji i bez przerażających momentów”

M. Witkiewicz, „Cześć, co słychać?”

„Strasznie trudne to dorosłe życie, prawda?”

M. Witkiewicz, „Cześć, co słychać?”

„I nie wiedziałam, że aby upaść, nie trzeba dolecieć do samego słońca, można się tylko zbyt długo grzać w jego promieniach”

M. Witkiewicz, „Cześć, co słychać?”

„Jak ci się zachciało motyli, to mogłaś sobie je, kurwa, narysować!”

M. Witkiewicz, „Cześć, co słychać?”

„Dziś wiem i widzę nico więcej. Nauczyłam się patrzeć, ale umiem też przymykać oczy. Ze strachu, że popełnię błąd”

M. Witkiewicz, „Cześć, co słychać?”

„Czasem tęsknię za czymś, czego nie potrafię nazwać, uśmiecham się do ludzi, chociaż w sercu mam bałagan. Może coś tracę, zyskując spokój”

M. Witkiewicz, „Cześć, co słychać?”

„Prawda, miała w sobie dużo literatury, marzycielstwa zamkniętego w sobie i fantastyczności, lecz wszystko to u niej było silne i głębokie”

F. Dostojewski, „Idiota”

„Nie ma w samej rzeczy nic przykrzejszego, jak być na przykład bogatym, z porządnej rodziny, przyjemnej powierzchowności, nieźle wychowanym, niegłupim, nawet dobrym i jednocześnie nie posiadać w sobie żadnego talentu, nic szczególnego, żadnego dziwactwa, ani jednej własnej myśli, być stanowczo „tak jak wszyscy”

F. Dostojewski, „Idiota”

„Słowa nie odpowiadają myślom, a to poniżenie dla samych myśli”

F. Dostojewski, „Idiota”

„Prawdziwe życie to nie tylko chwile szczęścia, ale też kłopoty i troski dnia codziennego”

H. Kowalczuk, „Pałacyk za mostem”

„Wiele było porażek w jej przeszłości, ale zapomniała o nich, bo jej filigranowe ciało nie było w stanie udźwignąć wszystkich prozaicznych problemów, jakie spotykały ją, jej bliskich i cały świat, za który czuła nieuzasadnioną odpowiedzialność”

A. Szczęsna, „Gang różowych kapeluszy”

„Nie ma sensu tworzyć scenariuszy, według których powinno przebiegać nasze życie”

A. Szczęsna, „Gang różowych kapeluszy”

„Życie to zmiana. Nic nie jest dane na zawsze. Jedyne, co możesz zrobić, to dostrzegać te jasne strony i na nich się skupić”

A. Szczęsna, „Gang różowych kapeluszy”

„Zapadam w ciszę na resztę dnia. Znacznie lepsza jest od barokowej egzaltacji słów”

A. Kaluga, „Zorkownia”

„Skądinąd każdorazowe „podziwiam cię” wprawia mnie w głęboki smutek. W „podziwia” przecież tak wiele zdziwienia, dziwności, tak wiele egzotyki. Spora też odległość”

A. Kaluga, „Zorkownia”

„Dotyk to jedyny sposób na bezradność”

A. Kaluga, „Zorkownia”

„Świadomie popełniam te same błędy. I znów chce. Klasyczny ze mnie amator”

A. Kaluga, „Zorkownia”

„Trudno przyjmować miłość, która wszystko znosi, wszystko przetrzyma”

A. Kaluga, „Zorkownia”

„Taki uśmiech rzadko spotyka się u młodego człowieka. Pojawia się wówczas, gdy zdobywa się już tę gorzką wiedzę o życiu, a na złudzenia patrzy jak na czeki bez pokrycia”

E. Ostrowski, „Charlotte Brontë i jej siostry śpiące”

„A tymczasem życie upływa. Wkrótce będę miała trzydzieści lat i niczego dotąd nie dokonałam. Czasem ogarnia mnie przygnębienie na myśl o tym, co teraz ze mną i co dalej”

E. Ostrowski, „Charlotte Brontë i jej siostry śpiące”

„Wichrowe wzgórza nie są z tego świata. To wystarczy, by po nich błądzić”

E. Ostrowski, „Charlotte Brontë i jej siostry śpiące”

„To prawda, że znalazła bardzo niewłaściwy adres dla swej miłości, ale z drugiej strony czy mamy jakikolwiek wpływ na kierunek, jaki obierają nasze uczucia? Jedynie one są w nas wolne, nie poddają się rygorom”

E. Ostrowski, „Charlotte Brontë i jej siostry śpiące”

„Nie ze spełnienia bowiem rodzą się arcydzieła, lecz z pragnienia i żądzy – bycia kimś innym, stworzenia siebie od nowa”

E. Ostrowski, „Charlotte Brontë i jej siostry śpiące”

„Plotki mają to do siebie, iż są atrakcyjne, a tym samym z wiary w nie rezygnuje się powoli i niechętnie”

E. Ostrowski, „Charlotte Brontë i jej siostry śpiące”

„Pomiędzy nią a światem zawsze musiał stać tłumacz”

E. Ostrowski, „Charlotte Brontë i jej siostry śpiące”

„Układa zgrabne zdanka z niewieścim uwielbieniem dla powtarzania myśli w kilku wersjach”

A. Katzenmark, „Życie to pejzaże minione”

„Im więcej zmian, nawet w planach, tym większy żal do tego, co w gruzach”

A. Katzenmark, „Życie to pejzaże minione”

„Dla faktów już zaistniałych nie ma znaczenia, co mogliśmy, bo nie wiemy, co z takiej możliwości by wyniknęło”

A. Katzenmark, „Życie to pejzaże minione”

„Nauczył się już, że niezwracanie uwagi na pieniądze może oznaczać nie tyle gotowość obycia się bez nich, co ślepą pewność, że jakoś się znajdą”

E. Wharton, „Jak każe obyczaj”

„Już zaczynał niezmiernie polegać na „szczęściu”, jak zwykli robić ci, którzy nie potrafią kierować własnym życiem”

E. Wharton, „Jak każe obyczaj”

„Jak każdy, kto w dorosłości wraca w strony lat dziecinnych, zastał wszystko znacznie mniejsze, niż pamiętał”

E. Wharton, „Jak każe obyczaj”

„Nie budź moich motyli. Czym je nakarmię? Przecież wszystkie kwiaty zamarzły”

J. Niżyński, „Trzydzieści krótkich opowiadań o miłości”

„Przecież wie: życie nie polega na wyczekiwaniu, aż ustanie deszcz. Bo i w czasie deszczu można tańczyć”

J. Niżyński, „Trzydzieści krótkich opowiadań o miłości”

„Oto jak życie zwodzi i rozdziela ludzi, jak stawia ich wobec takich sytuacji, z których wyjście bez uszczerbku dla ich serc i dusz nie tylko jest trudnym, ale jest praktycznie niemożliwym”

J. Niżyński, „Trzydzieści krótkich opowiadań o miłości”

„Babcia często mawiała, że sekretem szczęśliwego życia jest krótka pamięć”

J. Moyes, „Razem będzie lepiej”

„Pachniał ciepłym, zaspanym mężczyzną. Zapomniała już, jaki to dziwnie potężny zapach”

J. Moyes, „Razem będzie lepiej”

„Bo choćby nawet cały świat rzucał w ciebie kamieniami, to jeżeli mama stoi po twojej stronie, nic ci się nie stanie”

J. Moyes, „Razem będzie lepiej”

„Czasem życie składa się z serii przeszkód, które po prostu trzeba pokonać, niekiedy samą siłą woli”

J. Moyes, „Razem będzie lepiej”

„Prawdziwi przyjaciele to tacy, z którymi zawsze zaczyna się dokładnie tam, gdzie się ostatnio skończyło, nieważne, czy nie widzieliście się przez tydzień, czy dwa lata”

J. Moyes, „Razem będzie lepiej”

„Jest szczęśliwa. Ale nie jest to łatwe szczęście. Nie jest to szczęście za darmo”

K. Hosseini, „Tysiąc wspaniałych słońc”

„Bo życie wyprane ze złudzeń mniej bolało”

J. M. Chmielewska, „Sukienka z mgieł”

„Trzeba było jak najprędzej skończyć ze świadomą literaturą wiecznych wątpliwości i wybrać niezachwiane, nieprzytomne życie”

J. Pilch, „Pod Mocnym Aniołem”

„Słowo jest moją używką, o moim narkotykiem, rozsmakowałem się w przedawkowywaniu. Język jest moim drugim, co mówię, drugim, język jest moim pierwszym nałogiem”

J. Pilch, „Pod Mocnym Aniołem”

„Człowiek pisze książkę i wydaje mu się, że gdy książka pójdzie między ludzi, to zmieni świat – a to jest, zapewniam Cię, bardzo wielkie złudzenie. A pisać bez wiary, że pisanie zmieni świat, niepodobna”

J. Pilch, „Pod Mocnym Aniołem”

„Moje „ja” już nie jest w liczbie pojedynczej”

J. Pilch, „Pod Mocnym Aniołem”

„Wiedzieć coś do końca to znaczy nie mieć już żadnego zapasu wiedzy na dany temat, a jak człowiek nie ma żadnego zapasu – głupio się czuje”

J. Pilch, „Pod Mocnym Aniołem”

„Ostatnio ciągle jestem sama. Tylko ja i moje myśli, a to nie jest zbyt dobrany duet”

D. Gąsiorowska, „Obietnica Łucji”

„Już nigdy nie będzie uchodźcą, gdziekolwiek zdecyduje się żyć, będzie żyła prawdziwie, bez ukrywania się przed samą sobą”

D. Gąsiorowska, „Obietnica Łucji”

„Odporność na drwiny i medialny szum to jedna z rzeczy, których trzeba się nauczyć, kiedy marzy się o karierze zawodowego piłkarza”

I. Ridley, T. Adams, „Uzależniony”

„Wyniki osiągają drużyny, kluby tworzą ludzie”

I. Ridley, T. Adams, „Uzależniony”

„Uważam, że futbol bezkontaktowy jest nudny, to przecież nie siatkówka”

I. Ridley, T. Adams, „Uzależniony”

„Piłem, bo się bałem, i bałem się, bo piłem. Nie wiedziałem, co było najpierw”

I. Ridley, T. Adams, „Uzależniony”

„Bardzo mi przeszkadzało, że muszę znosić uczucia, które zazwyczaj zalewałem alkoholem”

I. Ridley, T. Adams, „Uzależniony”

„A nawet jeśli to byłaby prawda i byłbym najbrzydszy na świecie, i miałbym wadę wymowy, i okropne buty… I jeśli nie wstydziłbym się tego, i nie przepraszał, że żyję, tylko był z tego zadowolony i dumnie kroczył po świecie, to reszcie chuj do tego”

M. Halber, „Kołonotatnik z bohaterem”

„Muszę zrobić przerwę w byciu silnym”

M. Halber, „Kołonotatnik z bohaterem”

„Gdzieś wyczytała, że wszystko, co rodzice mogą dać dzieciom, to korzenie i skrzydła”

J. M. Chmielewska, „Poduszka w różowe słonie”

„Z czasem to „Łukaszku” w ustach babci przestało mu przeszkadzać, a nawet je polubił. Bo babcine „Łukaszku” dawało prawo do błędów, do emocji niedojrzałych, pozwalało choć na moment zrzucić ciężar dorosłości i znowu stać się chłopcem po kryjomu wydłubującym z ciasta rodzynki”

J. M. Chmielewska, „Poduszka w różowe słonie”

„Niektórzy ludzie są prości, zaledwie czytać i pisać umieją, inni mają tytuły i fakultety, wiedza bulgoce im w głowach jak zupa w garnku”

Z. Nienacki, „Raz w roku w Skiroławkach”

„Bywają ludzie, co jak suche liście szybują ciągle w podmuchach wiatru. Ale bywają też i inni, podobni do wielkich drzew, które z roku na rok owe liście rodzą i mimo wichrów trwają tam, gdzie wyrosły. Ci są właśnie z rodu olbrzymów”

Z. Nienacki, „Raz w roku w Skiroławkach”

„Człowiekiem rządzi lęk. Rzecz w tym, że nie każdy boi się tego samego”

Z. Nienacki, „Raz w roku w Skiroławkach”

„Głupiec zwraca uwagę na piękną kobietę, mądry stara się jej uwagę zwrócić na siebie”

Z. Nienacki, „Raz w roku w Skiroławkach”

„Miłość nie jest jednym uczuciem, ale całym ich zespołem, w którym w różnych okresach raz jedno uczucie, a innym razem drugie lub trzecie bierze górę i główny ton całości nadaje”

Z. Nienacki, „Raz w roku w Skiroławkach”

„Pamięć może być piękna, ale potrafi być ciężarem, wiem to. Zapominanie jest lekkie. Może nieść ulgę. Tyle zagubionych rodzinnych historii, historii przyjaciół. Na zawsze? Tak, na zawsze. Już nigdy. Przeraża mnie to i czasem smuci”

F. Azevedo, „Ryżowy podarunek”

„Sacrum nie znało jeszcze swojego tekstu, a profanum weszło na scenę samowolnie”

F. Azevedo, „Ryżowy podarunek”

„Nie wiesz, dokąd zmierzasz, dopóki się nie dowiesz, skąd wyszedłeś”

T. Dixon, „Floyd Mayweather. Najdroższe pięści świata”

„Lepiej nie wkładać w ramy czasowe swojego związku – czyż nie jest bardziej romantycznie nie pamiętać początku i nie widzieć końca?”

K. Lukowicz, „Ach te baby”

„Kto ma problemy z zasypianiem? Ten, kto nie marzy. Jeśli nie ma się marzeń i nie ma się o czym myśleć przed snem, to znaczy, że jest się wyczerpanym albo bardzo smutnym”

K. Lukowicz, „Ach te baby”

„Przepis na dobry związek to: odrobina mięty, szczypta zrozumienia i akceptacji oraz dystansu do codzienności, łyżka stołowa pokory i dobra pamięć, aby każdego dnia wiedzieć, dlaczego wybraliśmy tę właśnie osobę”

K. Lukowicz, „Ach te baby”

„Są myśli zbyt przerażające, żeby dopuścić je do siebie”

L. Rice, „Cytrynowy sad”

„Kocham całą sobą. Nie zmieniłabym tego, nawet jeśli miałoby mnie to zabić”

L. Rice, „Cytrynowy sad”

„Pomimo tego, że kiedyś rozminęliśmy się ze sobą o minuty, sekundy czy uderzenia serca, nasze drogi znów się spotkały i zawiązały w nierozerwalny węzeł”

M. Malek, „Słodko-gorzka”

„Czasem trzeba rzucić się na głęboką wodę życia, aby wypłynąć na falach spełnienia”

M. Malek, „Słodko-gorzka”

„Mam wrażenie, że wszystkie mniej pospolite uzdolnienia idą w parze z samotnością je posiadającego”

M. Kucharska, „Saudade”

„Mówiłem sobie w duchu, że tak, zawsze, i starałem się, jak najmniej o tym myśleć, o pułapce, jaką stanowi dla miłości czas i przemijanie”

M. Kucharska, „Saudade”

„Bo spadanie było krótkie, dużo krótsze niż babranie się później w mule, przekopywanie go, żeby sprawdzić, czy jest coś jeszcze niżej”

Ż. Żyżyński, P. Hochstim, „zaSYPAny. Życie na zakręcie”

„Wychodzisz na boisko i ruszasz na rywala. Technika? Czemu nie, ale najważniejsza jest chamska siła fizyczna”

G. Balagué, „Cristiano Ronaldo. Biografia”

„Jesteśmy ludźmi, popełniamy błędy. Z tego zostaniemy osądzeni, nasze grzechy obnażą nasze słabe strony, a to, co udało nam się osiągnąć, będzie nas broniło”

A. Kasiuk, „Jagoda”

„Czasem to, co wydaje nam się być prostym, jedynym wyjściem z sytuacji, może okazać się próbą, na którą nie jesteśmy w stanie się zdobyć”

A. Kasiuk, „Jagoda”

„Kiedy mówi pan „nie” kobiecie, proszę zawsze to mówić jednym słowem. Jeśli zacznie pan przedstawiać swoje powody, ona niechybnie pomyśli, że ma pan na myśli „tak”

W. Collins, „Armadale”

„Prawdziwe przywództwo nie płynie ze słów, tylko z gry. Zasługi zdobywasz na boisku”

A. Iniesta, „Artysta futbolu. Gra mojego życia”

„Musisz pomyśleć  o przyszłości, ale nie możesz poświęcać swoich marzeń i planów tylko po to, aby żyć tak, jak wszyscy”

M. Majcher, „Stan nie!błogosławiony”

„Wkrótce narodzi się nie tylko dziecko, ale również ty, jako mama”

M. Majcher, „Stan nie!błogosławiony”

„A teraz proste równanie jeden plus jeden dało wynik trzy. Niewyobrażalny cud istnienia”

M. Majcher, „Stan nie!błogosławiony”

„Nie od dziś wiedziała, że marzenia się nie spełniają, bo marzenia się spełnia”

M. Majcher, „Stan nie!błogosławiony”

„Na tyle znamy siebie, na ile nas sprawdzono”

M. Majcher, „Stan nie!błogosławiony”

„W ciemnościach błędnych i życiowych potknięć wciąż mi tego brakuje (…). Twojego nieoceniającego, uważnie słuchającego ucha, do którego szepczę nawet w myślach tylko po to, by usłyszeć samą siebie”

D. van Eijkelenborg, „Kiedy będziemy deszczem”

„Zadziwiające, jak łatwo uczymy się spychać siebie w czeluść tylko po to, by przyjmować formy akceptowalne przez innych”

D. van Eijkelenborg, „Kiedy będziemy deszczem”

„Nawet miłość opiera się na świadomości, że to, co kochamy, może zostać nam odebrane. Dopiero zdając sobie z tego sprawę, kochamy intensywnie, kochamy na zawsze, kochamy całym sobą. Tylko gdy wiemy, że „zawsze” ma granice”

D. van Eijkelenborg, „Kiedy będziemy deszczem”

„Nauczyłem się, że ból przesłania wszystko: głosy innych i swój własny”

D. van Eijkelenborg, „Kiedy będziemy deszczem”

„Tak łatwo jest kochać kogoś, z kim nie trzeba dzielić brzydszej strony życia, z kim nie trzeba zmagać się z pułapkami codziennej rutyny”

D. van Eijkelenborg, „Kiedy będziemy deszczem”

„Jestem w takim dziwnym momencie życia. Za młoda, by zapomnieć o marzeniach, o potrzebie pasji i przygody, i za stara, by móc się im beztrosko oddać. Nadal tak wiele pragnę, a już tak mało mogę. Nie chcę dać się życiu oswoić, ugłaskać”

D. van Eijkelenborg, „Kiedy będziemy deszczem”

„Rozczarowanie to nic innego jak odczarowanie naszych nierealistycznych oczekiwań wobec ludzi, zdarzeń, sytuacji, siebie samych”

D. van Eijkelenborg, „Kiedy będziemy deszczem”

„Ja zawsze mam rację, choćbym jej nie miała”

B. Litwicka, „Byłaś moim niebem”

„Pamiętaj, wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się krzywda drugiego człowieka”

B. Litwicka, „Byłaś moim niebem”

„Nie da się wygrywać dzieciakami – w tej kwestii zawsze byłem odmiennego zdania. Nigdy nie wygrasz bez dzieciaków”

A. Ferguson, „Być liderem. 27 lat, jeden klub. Manchester United pod moimi rządami”

„Kochaj siebie, bo zasługujesz na dobro i czułość. Jeśli nie będziesz dla siebie dobra, wysyłasz sygnały innym, że nie muszą cię dobrze traktować”

D. Koziarski, „Kobieta, która wiedziała za mało”

„Pamiętaj, że jeśli tylko czegoś bardzo pragniesz i podporządkowujesz temu cały swój umysł, serce i duszę, nie ma takiej siły, która mogłaby cię powstrzymać przed tym, żeby tego spróbować”

D. Koziarski, „Kobieta, która wiedziała za mało”

„Myślę, że nigdy nie doceniamy tego, co mamy. Z drugiej strony, jeśli przestajemy marzyć i chcieć więcej, stajemy się żywymi trupami”

D. Koziarski, „Kobieta, która wiedziała za mało”

„Rozmowa była prowadzona za pomocą lokalnego wzmacniacza głosu, czyli najtańszego piwa, a wtedy sens i bezsens dociera do każdego, kto ma nawet lekko przytępiony słuch”

K. Daukszewicz, „Prosto z ambony”

„Utarło się jednak, że słowo też może być narzędziem zbrodni, słowo durne tym bardziej, a słowo durne w ustach durnego staje się szczególnie niebezpieczne, bo durny nie rozumie, że rani”

K. Daukszewicz, „Prosto z ambony”

„Jednak rozsądek nie zawsze bywał dobrym doradcą. Czasami ludzie odnosili zwycięstwa, kierując się pragnieniem serca, instynktem, impulsem, czymkolwiek, byle nie nudnym rozsądkiem”

A. Janiszewska, „Aleja starych topoli”

„Bo tylko czcząc, można kochać”

T. Dołęga-Mostowicz, „Profesor Wilczur”

„To, co kiedyś mogło się nam wydawać wszechświatem, lat kilka później widzimy jako pyłek i pojąć nie umiemy, dlaczego wówczas ulegliśmy złudzeniu”

T. Dołęga-Mostowicz, „Profesor Wilczur”

„Prawdziwa miłość, choćby nawet wygasła, pozostaje czymś wielkim”

T. Dołęga-Mostowicz, „Profesor Wilczur”

„Nie zawsze w człowieku brak jest tego, czego nie wyraża lub czego nie umie wyrazić”

T. Dołęga-Mostowicz, „Profesor Wilczur”

„W słowach „nigdy” i „zawsze” jest dużo patosu, a rzadko tylko bywa w nich prawda”

T. Dołęga-Mostowicz, „Profesor Wilczur”

„Wiele jest ciężkich rzeczy na świecie. Jedną z nich jest piłka nożna. Życie też. Naprawdę lekkie są chyba tylko tworzywa sztuczne, plastik i słowa”

R. Reng, „Bundesliga”

„Pamiętaj, całe życie zależy tylko od jednej osoby. Od ciebie”

M. Witkiewicz, „Po prostu bądź”

„Może faktycznie trzeba robić to, o czym się marzy?”

M. Witkiewicz, „Po prostu bądź”

„Na dnie namiętności ponad rozkoszą unosi się zawsze nieco wyrzutów sumienia”

A. Dumas, „Hrabia Monte Christo. Tom 2”

„Pyszna natura ludzka ma to do siebie, że człowiek zawsze uważa się za nieszczęśliwszego od bliźniego, który cierpi tuż obok”

A. Dumas, „Hrabia Monte Christo. Tom 2”

„Chciał być sobą – a taki mógł być tylko we własnym towarzystwie”

N. Płonka, „Niepokorni”

„Mówienie uspokaja tylko na chwilę. To pisanie daje prawdziwą ulgę”

N. Płonka, „Niepokorni”

„Nie chcę, żeby moja pasja była obowiązkiem, chcę ją zachować dla siebie i realizować ją codziennie z nowym zapałem, a nie stałym znużeniem”

N. Płonka, „Niepokorni”

„Z relacji się wyrasta jak ze starych spodni. Dojrzały, zmieniły się, więc przyjaźń także, ale to, że jest inna, nie znaczy, że osłabła”

N. Płonka, „Niepokorni”

„- Czujesz, że jesteś żoną?

– Chyba tak. A jak  się powinna czuć żona?

– Nie wiem. Może jak połowa jakiejś większej całości, która nie musi już samotnie zmagać się ze światem”

A. Prowse, „Córka doskonała”

„Jak się kocha mocno, właśnie to trzeba zrobić – zostać bez względu na to, jak może być ciężko”

A. Prowse, „Córka doskonała”

„Niech nikt mi nie mówi, że przeszłość nie żyje. Przeszłość to my i to, co w nas”

J. Rebanks, „Życie pasterza”

„Miłość to kiedy lubisz kogoś tak bardzo, że już nie możesz tego nazywać lubieniem, więc musisz to nazwać miłością”

R. Stead, „Całkiem obcy człowiek”

„Możesz mieć wszystko. Ale nie wszystko naraz”

R. Stead, „Całkiem obcy człowiek”

„Życie to nie jest coś, co ci się przydarza. To coś, co sam tworzysz. Cały czas”

R. Stead, „Całkiem obcy człowiek”

„A co w życiu jest łatwe? Piękne i wielkie rzeczy zdobywa się wyłącznie za wielką cenę”

M. Kretkiewicz, „Droga na koniec świata”

„Atak daje ludziom złudne poczucie przewagi. Krytyka niczym wypalony papieros wywołuje na chwilę złudne poczucie wyższości i satysfakcji”

M. Kretkiewicz, „Droga na koniec świata”

„Żaden sukces nie nauczy cię w życiu tyle co porażka. Porażki mają zbawienne działanie. Pomagają nam zejść na ziemię z obłoków doskonałości i samouwielbienia”

M. Kretkiewicz, „Droga na koniec świata”

„Niedoskonałość to jedyne, czym na tym świecie dysponujemy”

M. Kretkiewicz, „Droga na koniec świata”

„Życie nie daje gotowych odpowiedzi, ono zmusza do poszukiwań”

M. Kretkiewicz, „Droga na koniec świata”

„Człowiek to taka dziwna istota, która niewielu rzeczy boi się równie mocno, co jakichkolwiek zmian”

M. Kretkiewicz, „Droga na koniec świata”

„Świat cię potrzebuje! Potrzebuje cie dokładnie takiego, jaki jesteś. Nie pozbawionego wad i doskonałego, lecz pozwalającego sobie popełniać błędy”

M. Kretkiewicz, „Droga na koniec świata”

„W oszołomieniu próbował rozgryźć zagadkę sentymentalizmu: to, że niezgoda w związku jest wyczerpująca, a zgoda nudna”

E. Wharton, „Lśnienie księżyca”

„Prawda, choć czasem bolesna, jest najskuteczniejszą bronią”

A. Borys, „Na drodze prawdy”

„Każdy dzień i każde doświadczenie kształtują nas na nowo. Ważne, by pozostać rzeczywistym”

A. Borys, „Na drodze prawdy”

„Bo przecież życie składa się z chwil lepszych i gorszych, a te dobre warto zachować gdzieś w pamięci na czarną godzinę”

J. M. Chmielewska, „Karminowy szal”

„Całkiem miło byłoby, gdyby ktoś czasami zaparzył jej kawę albo otulił  ją kocem, kiedy czyta książkę zwinięta na tapczanie”

J. M. Chmielewska, „Karminowy szal”

„Czasami ludzie szukają daleko tego, co jest blisko”

E. Świętek, „Cień burzowych chmur”

„Zawsze jest jakieś jutro, na które warto czekać. I wierzę, że to jutro niebawem nadejdzie”

E. Świętek, „Cień burzowych chmur”

„Czasami, gdy ma się bardzo bliski kontakt z niebezpieczeństwem, staje się ono atrakcyjne… A gdy staje się atrakcyjne, nietrudno pójść o jeden krok za daleko”

R. Williams, „Wieczny Ayrton Senna”

„Widzę jedynie przyszłość. Przeszłość to tylko dane, informacje do rozważenia”

R. Williams, „Wieczny Ayrton Senna”

„Wszystko, co piękne, ma do opowiedzenia jakąś historię”

S. Meissner, „Dziewczyna z nagietkowym szalem”

„Co było gorsze? Opłakiwanie utraty czegoś bez świadomości, że nigdy się tego nie miało? A może rozpacz po stracie tego, co myślało się, że się ma, a co nigdy do nas nie należało?”

S. Meissner, „Dziewczyna z nagietkowym szalem”

„Ci, którzy powiadają, że wszystko zdarza się po coś, mówią tak tylko wtedy, gdy im to pasuje”

S. Meissner, „Dziewczyna z nagietkowym szalem”

„Myślę, że można wspominać kogoś, kogo się kochało i straciło , a jednak czuć się szczęśliwym, że się go znało, nawet przez krótki czas, i przy tym nie cierpieć”

S. Meissner, „Dziewczyna z nagietkowym szalem”

„Zdarza się, że oczekiwania są lepsze od ich spełnienia”

S. Meissner, „Dziewczyna z nagietkowym szalem”

„Czasem prawda boli. Ale to nie zmienia faktu, że to wciąż prawda”

S. Meissner, „Dziewczyna z nagietkowym szalem”

„Twoja podświadomość może wiedzieć więcej, niż ci się zdaje”

M. Connolly, „Potworna”

„Czyż nie byłoby lepiej, gdyby czasem tylko nam się śniło, żeby życie nie wysyłało swoich sygnałów w naszą jaźń, pamięci nie zapełniało, fatum się nie odciskało. Byśmy zapomnieć byli zdolni, w sens życia nigdy nie powątpiewali, radość znajdowali, poznania w cierpieniu umieli się doszukać lub choćby przeczuć je tylko?”

G. Kubiak, „Żal się śmiać”

„Ktoś powie – tani sentymentalizm, ale cóż warte jest życie bez takich prościutkich odczuć?”

G. Kubiak, „Żal się śmiać”

„Taka to była miłość, krótka, ale cenna, jak każda miłość, której istotą jest to, że zaistnieje, a nie to, jak długo trwa”

G. Kubiak, „Żal się śmiać”

„Przyszedł dzień następny, dzień, w którym znowu trzeba będzie zapewne wystarczyć samemu sobie”

G. Kubiak, „Żal się śmiać”

„Dla mnie książki to pamiątki po osobach, które nie bały się wierzyć w spełnienie marzeń”

A. Szafrańska, „Grzech pierworodny”

„Przyjaciel to drogowskaz, który nie zardzewieje, którego nie złamie wiatr, nie zasypie śnieg ani nie spali słońce”

A. Szafrańska, „Grzech pierworodny”

„Każdy, komu na piersi ciąży brzemię, może być poetą”

N. Hashimi, „Dom bez okien”

„Dla kobiet czas biegnie inaczej. Męczą nas długie godziny wczoraj, nęcą krótkie chwile jutra. Oto jak żyjemy: rozdarte między tym, co było i tym, co będzie”

N. Hashimi, „Dom bez okien”

„Bierzemy na siebie zbyt wiele, bo przeraża nas myśl, że moglibyśmy nie mieć roboty”

T. DeMarco, „Deadline. Zdążyć przed terminem”

„Kobieta traktuje wszystko osobiście, zjawiska interesują ją jedynie wtedy, gdy przekładają się na jej własne doświadczenia, w dziełach sztuki widzi swoje życie lub swoje fantazje”

A. Munro, „Dziewczęta i kobiety”

„Dopóki nie pogodzisz się z przeszłością, nie zrobisz kroku naprzód”

A. Sinicka, „Oczy wilka”

„Był chorobą i lekarstwem w jednym. Czy tak właśnie wygląda prawdziwa miłość?”

A. Sinicka, „Oczy wilka”

„To, skąd pochodzimy, to, jaka jest nasza przeszłość, ma większą siłę niż miłosne wzloty”

A. Sinicka, „Oczy wilka”

„Żeby uwierzyć w siebie, potrzebuję też twojej wiary”

A. Sinicka, „Oczy wilka”

„Najbardziej samolubną namiętnością jest miłość”

A. Dumas, „Trzej muszkieterowie”

„Nie można wymagać od pierwszej miłości, aby była dyskretna”

A. Dumas, „Trzej muszkieterowie”

„Ludzie mają zbyt wiele słów, więcej, niż potrzebują”

K. Applegate, „Jedyny i Niepowtarzalny Ivan”

„Wygonił swoje wewnętrzne dziecko, pozostał człowiek pustynia”

A. Todorović, „Duszan”

„Zrozumiałam jednak, że marzenia czasami powinny pozostać tylko marzeniami”

J. Niżyński, „Master Stengraf i synowie. Oblicza miłości”

„Omyliłam się jednak, jak zwykle, gdy w swych sądach próbujemy opierać się na zbyt kruchych przesłankach: jednym uczynku albo kilku zasłyszanych słowach”

M. Dueñas, „Krawcowa z Madrytu”

„Czasem wchodzimy w ciemność, by ujrzeć chociaż najsłabsze światełko nadziei”

A. Fowler, „Tropikalne piekło”

„Łatwiej jest o czymś myśleć, niż głośno mówić”

J. Niżyński, „Kochankowie ze Starych Babic”

„Życie jest i proste, i trudne. Są w nim deszcze i gwiazdy, są prześwity i mgły, jest w nim miejsce na miłość, na marzenia, na smutek i miraże sekretnych nadziei. I jest w nim miejsce na normalność”

J. Niżyński, „Kochankowie ze Starych Babic”

„Przyszłość nie zmienia przeszłości”

J. Israel, „Indeks szczęścia Juniper Lemon”

„To trudne – to wręcz boli – gdy definiują cię tylko Twoje straty”

J. Israel, „Indeks szczęścia Juniper Lemon”

„Skończyła trzydziestkę i pragnęła więcej, ale przy tym nie chciała zmian. I nie potrafiła poradzić sobie z tym paradoksem”

A. Szczęsna, „Myśl do przytulania”

„Nie macie na nic czasu, wszystko musicie. A czy pomyślałaś chociaż przez chwilę, czego chcesz?”

A. Szczęsna, „Myśl do przytulania”

„Każdy w jej rodzinie robił dokładnie to, do czego był stworzony, a ona miotała się między rzeczywistością a nierealnymi marzeniami”

A. Szczęsna, „Myśl do przytulania”

„Za jakiś czas przekonasz się, że te wątpliwości też były po coś”

A. Szczęsna, „Myśl do przytulania”

„Czy ty musisz znać odpowiedzi wcześniej, niż to możliwe?”

H. Waszniewska, „Nigdy nie poddam się! Udomowiona”

„Życie jest między wierszami! Codzienność to niuanse, szarości. W zasadzie nic konkretnego. Raczej coś rozmytego, płynnego”

H. Waszniewska, „Nigdy nie poddam się! Udomowiona”

„Ja jednak byłam w ciąży z książką. Czułam, jak kopie, chcąc się urodzić”

S. Richards, „Koń, który mnie wybrał”

„Nasze niedobranie nie było niczyją winą. Po prostu było sobie, wielkie i smutne, i przypominało, że samotność jeszcze się nie skończyła”

S. Richards, „Koń, który mnie wybrał”

„Przepełniał mnie smutek i żal za źle przeżytą młodością. Młodością, która miała przecież trwać wiecznie”

S. Richards, „Koń, który mnie wybrał”

„Kiedy na świat mają przyjść nasze dzieci, martwimy się i boimy, a gdy ją są, nie wyobrażamy sobie życia bez nich”

M. Rebizant-Siwiło, „Zatańcz ze mną”

„Ode mnie zależy, jak wygląda moje życie i tylko ja mogę je zmienić”

T. Kososki, „Widzieć więcej”

„Kiedy mam coś do załatwienia w jakimkolwiek urzędzie, przede wszystkim staram się tego nie załatwiać i żyję sobie niezałatwiony, współczując tym, co się szarpią”

J. Fedorowicz, „W zasadzie tak”

„Nienawidząc go, niszczysz sama siebie. Pokochaj go, a później pozwól mu odejść. Gdy niewypowiedziane słowa rozrywają duszę, by ocalić życie, czas uleczyć przeszłość”

A. Chrzan, „Wariatka”

„Choćby człowiek stworzył najwspanialsze dzieło, zdobył największą sławę, nigdy nie będzie się to równać dziecku”

A. Chrzan, „Wariatka”

„Niesamowite, czego to człowiek nie udaje, że nie widzi”

R. Stead, „Gdy tu dotrzesz”

„Cóż, może i łatwo jest kogoś kochać, ale czasem trudno się zorientować, kiedy trzeba o tym na głos powiedzieć”

R. Stead, „Gdy tu dotrzesz”

„Wbrew pozorom nie jest łatwo po prostu być „tu i teraz”, nie wybiegając myślami w przyszłość i nie analizując przeszłości”

M. Huńczak, „Zaakceptuj siebie. O sile samowspółczucia”