idiota-dostojewskiDo „Idioty” Dostojewskiego wróciłam po latach, ciekawa zmian, jakie zaszły w moim odbiorze postaci. Inaczej bowiem czytasz jako nastolatka, a inaczej patrzysz na wszystko dziesięć lat później, może więcej rozumiesz. Ale istnieją książki, których odbiór się nie zmienia, za każdym razem zachwycą lub znudzą Czytelnika, pomimo nabytego przez lata bagażu doświadczeń. Do tych pierwszych należy niemal cała twórczość Dostojewskiego, dla mnie – z „Idiotą” na czele.

Lew Myszkin pozostaje tym samym, kim był dla mnie dekadę wcześniej – opętanym miłością, litością, wręcz chorobliwie rozumnym i dobrodusznym bohaterem, którego skrajnej naiwności nie potrafię uznać za wadę. Bo te wszystkie uczucia są w nim tak intensywne, a ich ekspresja tak gwałtowna i nieprzemyślana, że czyni to z Myszkina postać w stu procentach autentyczną. Nie formy i etykieta, ale autentyczność właśnie. Dla jednych idiota, dla mnie swego rodzaju „bohater romantyczny”, z definicji skazany na porażkę.

Spotkałam tu jeden z najpiękniejszych w literaturze opisów kobiety:

„Prawda, miała w sobie dużo literatury, marzycielstwa zamkniętego w sobie i fantastyczności, lecz wszystko to u niej było silne i głębokie”.

Bardzo żałuję, że dotyczy on akurat Nastazji Filipownej, ale to kolejny dowód na geniusz Dostojewskiego. Jak bowiem potępić kobietę, choćby upadłą, która jest opętana literaturą i wynikającą zeń żądzą romantyczności, upadku, samoupodlenia? A Książę Myszkin na jej drodze to gwarancja spełnienia tych pragnień, niestety – upadek często ciągnie na dno kogoś więcej niż jego sprawcę.

Kto czytał „Zbrodnię i karę”, tego jakoś specjalnie nie trzeba zachęcać do lektury Dostojewskiego, ale chcę to powiedzieć – „Zbrodnia i kara” nie może się równać z „Idiotą”. Wskazując najlepszą książkę tego autora, nie zawaham się ani chwili, to właśnie dzieje Księcia Myszkina.

Ulubione cytaty:

„Nie ma w samej rzeczy nic przykrzejszego, jak być na przykład bogatym, z porządnej rodziny, przyjemnej powierzchowności, nieźle wychowanym, niegłupim, nawet dobrym i jednocześnie nie posiadać w sobie żadnego talentu, nic szczególnego, żadnego dziwactwa, ani jednej własnej myśli, być stanowczo „tak jak wszyscy”

„Słowa nie odpowiadają myślom, a to poniżenie dla samych myśli”.

Moja ocena: 9/10

Tytuł: Idiota

Autor: Fiodor Dostojewski

Wydawnictwo: MG

Stron: 649

Za okazane zaufanie i udostępnienie egzemplarza do recenzji serdecznie dziękuję

Wydawnictwu MG!

logo MG nowy jpeg

Dodaj komentarz